|
Azech’te Eskiden, benim zamanımda, telefon kulübeleri bile yoktu. İnsanlar birine ulaşmak istediklerinde tek bir seçenek vardı: postane. Postanedeki memur, telefon bağlantısını kurar, sen ise karşı taraftan cevap gelene kadar sabırla beklerdin. O anlar bazen dakikalar, bazen saatler sürerdi. Ama o bekleyişte bile bir anlam vardı; sevdiklerine ulaşmanın heyecanı. Her çınlayan telefon sesi, bir umut, bir haber, bir bağ demekti.
1980’li yıllara gelindiğinde evlere telefon girmeye başladı. Siyah, diskli, çevirmeli telefonlar… O dönemde bir evde telefon olması bir ayrıcalıktı. Herkes bu yeni teknolojiye hayranlıkla bakardı. Telefonun başında uzun sohbetler edilir, özlem dolu “Alo”larla başlayan konuşmalar kalpten kalbe yol bulurdu. SMS yoktu, Facebook yoktu, WhatsApp yoktu, Messenger yoktu, Instagram yoktu. Ama insanlar arasında o günlerde bir şeyler daha güçlüydü: güven, samimiyet, sadakat.
Sonra teknoloji hızla ilerledi. Cep telefonları, internet ve sosyal medya hayatımıza girdi. Başta bir kolaylık gibi görünse de, zamanla bambaşka sorunları da beraberinde getirdi. Sosyal medya platformlarıyla birlikte insanlar birbirine daha kolay ulaşır oldu, ama bu kolaylık bağların zayıflamasına neden oldu. Artık insanlar yüz yüze konuşmak yerine, ekranların arkasına sığınmaya başladı.
Sosyal medya hayatımızda pek çok şeyi değiştirdi. Aile bağları gevşedi, dostluklar samimiyetini kaybetti, sahte profillerle sahte ilişkiler kurulur oldu. Özellikle evlilikler üzerindeki etkisi yadsınamaz bir hâl aldı. Bir zamanlar en zor günlerde bile birbirine kenetlenen eşler, şimdi sosyal medyada gördükleri yalan mutluluklarla tatminsiz hâle geldiler. Boşanmalar hızla artmaya başladı. Eskiden hayatın temeli olan inanç, sadakat ve güven gibi değerler yerini yüzeysel ilişkilere bıraktı.
Sosyal medya sayesinde bilgiye ulaşmak kolaylaştı, ama ne yazık ki bilgi kadar yalanlar, sahte haberler ve sahte hayatlar da çoğaldı. İnsanlar, ekranların arkasında bir şeyler paylaşırken itibarlarını, gerçek kimliklerini ve hatta bazen vicdanlarını kaybetti. Eskiden komşunun kapısı çalınır, bir bardak çay eşliğinde sohbet edilirdi. Şimdi insanlar aynı evde oturup birbirlerine mesaj atar oldular.
Oysa o eski günlerde iletişim daha zordu belki ama değerliydi. Bir telefon görüşmesi, saatlerce beklemeye değerdi. Şimdi her şey bir mesaj kadar yakın, ama o eski sıcaklık, o eski samimiyet nerede? Teknolojiyle aramıza giren bu duvarları yıkmak belki mümkün değil, ama eski değerleri hatırlamak ve yaşatmak hâlâ bizim elimizde. Çünkü gerçek bağlar hiçbir ekranın ya da uygulamanın yerini tutamaz.
Görgis Bilen
|
